آیفون دوئو مجهز به قابلیت بازگشایی با چهره خواهد شد، اما این با فیس آی دی فرق دارد!
به گزارش صنایع 90، آیفون دوئو قابلیت بازگشایی چهره را به زودی در اختیار کاربرانش قرار می دهد، اما این ویژگی به هیچ وجه همان فیس آی دی (Face ID) مشهور نیست. اپل در نسخه آزمایشی توسعه دهندگان iOS 27.3 امکانی گنجانده تا کاربران بتوانند قفل گوشی تاشوی این شرکت را با استفاده از دوربین سلفی باز نمایند.
مختصر و مفید: چرا بازگشایی چهره در آیفون دوئو همان فیس آی دی نیست؟
اپل به دلیل محدودیت شدید ضخامت در لایه های بدنه باریک آیفون دوئو نتوانسته حسگرهای حجیم و پروژکتور مادون قرمز را در نمایشگر تاشو جا بدهد. در نتیجه، این شرکت به جای اسکن عمیق و سه بعدی، سراغ شناسایی چهره دوبعدی با دوربین سلفی رفته است. این روش به مراتب امنیت پایین تری دارد؛ برای همین پس از 45 دقیقه بی کار ماندن گوشی یا در پرداخت های حساس، همچنان وارد کردن رمز یا لمس تاچ آی دی الزامی است.
گوشی تاشوی آیفون دوئو از نخستین روزهای معرفی با انتقادهای زیادی به خاطر نداشتن سیستم احراز هویت سه بعدی چهره روبرو بود. در حالی که سال هاست مقرون به صرفه ترین آیفون های پایه هم فیس آی دی دارند، پرچمدار 2000 دلاری اپل خریداران را به فشردن کلید پاور برای خواندن اثر انگشت با تاچ آی دی (Touch ID) یا تایپ مکرر رمز عبور وابسته کرد.
به علاوه، حسگر اثر انگشت روی لبه بدنه نه تنها سرعت کمتری در برابر رقبا دارد، بلکه برای چنین محصول گرانی حسی تاریخ گذشته ایجاد می نماید. در طرف دیگر میدان، سامسونگ در گلکسی زد فولد 8 (Galaxy Z Fold 8) سال هاست که هم زمان حسگر اثر انگشت پرسرعت و بازگشایی دوبعدی روان با چهره را در اختیار خریداران قرار داده است.
دلیل غیبت فیس آی دی در طراحی آیفون دوئو چیست؟
محدودیت های شدید فضا و ضخامت کم لایه های نمایشگر تاشو باعث شد مهندسان نتوانند ماژول های پروژکتور نقطه، دوربین مادون قرمز و فرستنده پرتو را درون بدنه بگنجانند. سیستم کلاسیک فیس آی دی با تاباندن 30000 نقطه نامرئی روی برآمدگی ها و فرورفتگی های صورت، نقشه ای سه بعدی و فضایی می سازد که فریب دادنش با یک عکس چاپی یا صفحه نمایش دیگر غیرممکن است. دوربین سلفی این گوشی تاشو تنها یک سنسور ساده دوبعدی عکاسی است که توانایی سنجش عمق را ندارد و نمی تواند داده های هندسی صورت را ثبت کند. اپل برای پوشش دادن این نقص سخت افزاری، به پردازش تصویر نرم افزاری تکیه نموده که بیش از هر چیز شبیه یک چسب زخم موقت است.
بازگشایی چهره در آیفون دوئو چگونه فعال می گردد و چه محدودیت هایی دارد؟
این ویژگی انتخابی در منوی تنظیمات گوشی و درون بخش تاچ آی دی و رمز عبور (Touch ID & Passcode) در دسترس قرار می گیرد. با فعال سازی آن، نگاه کردن به صفحه بیرونی یا درونی قفل دستگاه را باز می نماید تا احتیاج کمتری به لمس کلید اثر انگشت باشد.
از آنجا که تصویر دو بعدی لنز سلفی ضریب امنیت پایینی دارد، اپل موانع سفت و سختی پیش پای آن چیده است. اگر گوشی تنها 45 دقیقه بی کار بماند، قفل تصویری غیرفعال می گردد و کاربر باید برای ورود دوباره، انگشت خود را روی حسگر بگذارد یا رمز عبور را تایپ کند. تایید خریدهای مالی در سرویس اپل پی (Apple Pay) یا ورود به بخش رمزهای عبور ذخیره شده هم اجازه استفاده از تصویر چهره را ندارند و حتماً احتیاجمند اسکن فیزیکی اثر انگشت هستند.
پردازش این شناسایی چهره به یاری فناوری سخت افزاری امن در تراشه های تازه اپل انجام می پذیرد. این بخش ایزوله سخت افزاری وظیفه دارد داده های چهره را بدون امکان دخالت برنامه ها و حتی هسته اصلی سیستم عامل پردازش کند. با وجود حفاظت از حریم شخصی، سیستم در تاریکی مطلق متوقف می گردد، چون نور مادون قرمزی وجود ندارد که صورت را در تاریکی روشن کند.
| ویژگی | فیس آی دی سنتی اپل | تشخیص چهره آیفون دوئو |
|---|---|---|
| فناوری شناسایی | سه بعدی با سنسور مادون قرمز | دوبعدی با دوربین سلفی معمولی |
| عملکرد در تاریکی | دقیق و بدون افت سرعت | بسیار ضعیف یا کاملاً ناموفق |
| تایید خریدهای اپل پی | پشتیبانی کامل و مستقل | غیرمجاز (احتیاجمند تاچ آی دی) |
| محدودیت زمان بی کاری | فاقد تایمر 45 دقیقه ای | قفل شدن چهره پس از 45 دقیقه |
قابلیت های جانبی آپدیت تازه برای نمایشگر آیفون دوئو چه هستند؟
سیستم عامل علاوه بر این روش ورود، گزینه ای فراهم نموده تا به محض بسته شدن لولای تاشو، دستگاه قفل امنیتی گردد. این گزینه درون منوی نمایشگر و روشنایی (Display & Brightness) قرار گرفته است و مانع روشن ماندن صفحه بیرونی در جیب یا کیف کاربر خواهد شد. هم زمان دسترسی آسان با یک دست (Reachability) برای نمایشگر بیرونی اضافه شده تا کار با لبه های بالایی پنل با شست آسان تر گردد و سازگاری با قلم اپل با درگاه USB-C هم تجربه یادداشت برداری روی پنل بزرگ تر را تکمیل نموده است.
چرا بلوغ کامل گوشی های تاشوی اپل احتیاجمند گذشت سه تا چهار نسل است؟
تاریخ نشان داده که اولین نسل از خانواده های تازه محصولات اپل پر از تصمیم های سازش کارانه مهندسی و کمبودهای ریز و درشت هستند. اولین آیفون در سال 2007 شبکه 3G و ضبط ویدیو نداشت، نخستین اپل واچ باتری ضعیفی داشت و کار کردن با آن کند بود و همین فرمول اکنون درباره فرم تاشو تکرار شده است.
خریدارانی که با تماشا طراحی تاشوی اپل برای پرداخت 2000 دلار هیجان زده هستند، باید متوجه چرخه سنتی بهینه سازی های فنی باشند. تغییراتی نظیر حسگرهای زیر صفحه، فیس آی دی کوچک، کاهش چین خوردگی نمایشگر، سبک تر شدن شاسی و شارژ سریع در یک محصول جمع نمی شوند. اپل هر سال بخش کوچکی از این امکانات را به عنوان نوآوری به نسل بعدی می آورد تا کاربرها به تعویض پی درپی تشویق شوند.
صبوری برای معرفی مدل های نسل سوم یا چهارم، پرهیز از پرداخت هزینه بابت آزمون و خطای مهندسان سازنده است. زمانی که فناوری لولا و ماژول های بیومتریک به پایداری برسند و قیمت فراوری افت کند، می توان محصولی خرید که نه حس وسیله ای ناتمام را به کاربر بدهد و نه برای بدیهی ترین امکانات روز محتاج ترفندهای نرم افزاری بماند.
آرایش مهندسی؛ وسواس باریک سازی در تاریخ ابزارهای همراه
در دهه های گذشته، پیش از آنکه گوشی های هوشمند به لوح های شیشه ای یکدست تبدیل شوند، صنعت طراحی درگیر یک وسواسِ مالیخولیایی بود: کاهش میلی متری ضخامت. این وسواس که ریشه در رقابت های بی حاصلِ نمایشگرهای نازک داشت، گاهی چنان بر تصمیمات مهندسی سایه می انداخت که عملکرد دستگاه های حیاتی را به مسلخ می برد.
اگر به تاریخچه طراحی ساعت های جیبی در اواخر قرن نوزدهم نگاه کنید، می بینید که سازندگان ساعت چگونه برای باریک تر کردن کالیبر دستگاه، چرخ دنده هایی را از سیستم حذف می کردند که پایداری زمان سنجی را به شدت کاهش می داد. آن ها زیباییِ بصری و نازکیِ ظاهری را بر دقتِ فنی ترجیح می دادند؛ رویکردی که امروز در معماریِ داخلی گوشی های تاشو به وضوح تکرار شده است.
وقتی مهندسان آیفون دوئو (و سایر تاشوهای مشابه) با فضایِ محدودِ لولا و پنل ها روبرو می شوند، اولین چیزی که قربانی می گردد، نه تزیینات ظاهری، بلکه ماژول های حجیمِ حسگرهای سه بعدی است. این تاریخ تکرار شونده فدا کردن کارکرد برای فرم، در تمامی ادوارِ ابزارهای همراه وجود داشته است؛ از کوشش های نافرجامِ مخترعانِ اولیه پی دی اِی (PDA) در دهه نود برای کوچک سازیِ سخت افزار تا همین امروز که ناچاریم برای داشتن یک گوشیِ دوپاره، قیدِ پیشرفته ترین سیستم های احراز هویت را بزنیم.
منبع: سی نت
منبع: یک پزشک